डा. धनन्जय रेग्मीले नेपाल पर्यटन बोर्ड (एनटीबी) को सीईओ बनेर ४ वर्षमा स्याङ्जाका लागी गरेका कामहरु -कान्डहरु ।

डा. धनन्जय रेग्मीले नेपाल पर्यटन बोर्ड (एनटीबी) को सीईओ बनेर ४ वर्षमा स्याङ्जाका लागी गरेका कामहरु -कान्डहरु ।
२०८२ माघ २४, शनिबार ।
स्याङ्जाको माटोमा जन्मिएका डा. धनन्जय रेग्मीले नेपाल पर्यटन बोर्ड (एनटीबी) को सीईओ बनेर ४ वर्ष (२०२०–२०२४) बिताए। एक भूगोलविद् र पर्यटन विशेषज्ञका रूपमा उनलाई जिल्लाको पर्यटन विकास गर्ने ठूलो आशा थियो। तर, यो कार्यकाल विवाद, काण्ड र आरोपहरूको शृङ्खलामा बदलियो। करिब ६ अर्बभन्दा बढी बजेट परिचालन गर्ने शक्तिशाली पदमा बसेर पनि स्याङ्जाका ३० भन्दा बढी पर्यटकीय स्थलहरूले केही पाएनन् – बरु उनको नाम कान्डैकान्डसँग जोडियो।
विमानस्थल काण्डः रक्सीको निहुँमा कर्मचारीमाथि हातपात ।
सबैभन्दा चर्चित घटना थियो त्रिभुवन अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थलको। सन् २०२१ मा लन्डनबाट फर्किंदा उनको झोलामा ६ बोतल रक्सी भेटियो। भन्सार कर्मचारीले रोक्दा झगडा भयो – आरोप लाग्यो, उनले जाँड खाएर कर्मचारीमाथि हातपात गरे, धम्की दिए । यो घटनाले राष्ट्रिय मिडियामा ठूलो हंगामा मच्चायो। बोर्डले सुरुमा बचाउ गरे पनि छानबिन समितिले आर्थिक अनियमितता र पदीय दुरुपयोग ठहर्‍यायो। सुन तस्करीसम्मको आरोप लाग्यो। यसपछि उनी निलम्बनमा परे, बोर्ड बैठकले छानबिन समिति गठन गर्‍यो। यो घटनाले उनको छवि पूर्ण रूपमा विवादास्पद बनायो – पर्यटन बोर्डको प्रमुखले नै विमानस्थलमा उपद्रो मच्चाएपछि पर्यटन प्रवर्द्धनको कुरा कसरी विश्वसनीय हुन्छरु
आर्थिक अनियमितता र कर्मचारीसँग झगडा ।
छानबिन समितिले उनले विभिन्न आर्थिक अनियमितता गरेको ठहर्‍यायो। बोर्डका कर्मचारी संगठनले त खुलेरै आरोप लगायो – “रेग्मीले बोर्ड ध्वस्त पारे”, “पर्यटन बजार प्रवर्द्धन र व्यवस्थापनमा असफल”। कर्मचारीसँग बारम्बार झगडा, मन्त्रीहरूसँग चिढ्याउने व्यवहार, बोर्डलाई निजी स्वार्थमा प्रयोग गरेको भन्दै आलोचना भयो। कोभिड समयमा केही उद्धार र पूर्वाधारको कुरा भए पनि, समग्रमा बोर्डको साख गिर्दै गयो।
स्याङ्जा आफ्नै जिल्लालाई बिर्सियो ।
स्याङ्जा प्राकृतिक र सांस्कृतिक रूपमा धनी छ – सिरुबारी (नेपालको पहिलो ग्रामीण पर्यटकीय गाउँ), स्वरेक मैदान (प्याराग्लाइडिङको सम्भावित हब), पञ्चासे (जैविक विविधता), भालु पहाड, छाङछाङ्दी, आलमदेवी, नुवाकोट दरबार, कैलाश गुफा, माझकोट–भिरकोट दरबार, वालिङ बजार, मिर्मी जलाशय, हुनिकोट भ्यू टावर, चिलाउनेबास होमस्टे लगायत ३० भन्दा बढी आकर्षण छन्।
तर, डा. रेग्मीको ४ वर्षे कार्यकालमा यी कुनै पनि ठाउँमा एनटीबीबाट मेगा प्रोजेक्ट, ब्रान्डिङ वा विशेष बजेट आएन। पोखरा र लुम्बिनी जस्ता स्थापित गन्तव्यमा प्रचार भयो, तर स्याङ्जाको स्वरेक मैदानलाई अन्तर्राष्ट्रिय प्याराग्लाइडिङ गन्तव्य बनाउने, सिरुबारी होमस्टेलाई पुनर्जीवन दिने कुनै ठोस कदम चालिएन। ६ अर्ब बजेटमा स्याङ्जाका लागि कति प्रतिशत? शून्यजस्तै। स्थानीयहरू भन्छन् – “आफ्नै जिल्लाको छोरा सीईओ बन्दा पनि हाम्रो माटो बिर्सियो, विकास भएन, केवल विवाद मच्चियो।” उहाँ ४ वर्ष पर्यटन बोर्डको सीईओ बन्दा भीरकोटको कार्यक्रममा संविधान सभा सदस्य राजु थापाले भने अनुसार २ ठाँउमा बीस पच्चिस लाख बजेट परेको थियो रे ।
विवादको लिगेसी, विकासको शून्यता ।
डा. धनन्जय रेग्मीको कार्यकाललाई हेर्दा पर्यटन बोर्डमा कोभिडपछि केही रिकभरी भए पनि, उनको व्यक्तिगत छवि कान्डैकान्डले ग्रसित भयो। निलम्बन, छानबिन, कर्मचारी विरोध, आर्थिक आरोप – यी सबैले उनलाई “विवादित” बनायो। कार्यकालपछि फेरि सीईओका लागि आवेदन दिए पनि, विवादित छविका कारण चर्चा नकारात्मक नै छ। पछि रास्वपामा प्रवेश गरेर राजनीतिमा आए पनि, स्याङ्जालीहरूको प्रश्न उस्तै छः “४ वर्षमा ६ अर्ब चलाउँदा हाम्रो जिल्लाले के पायो? केवल बदनामी?” भने उहाँबाट हामी जनताले के आशा गर्ने ? हेर्नुत कर्मचारीतन्त्रमा जुनसुकै पाटीको भए पनि आफुले भ्याएसम्म स्याङ्जाको विकासकालागी प्रत्येक वर्ष उहाँहरुले बजेट पार्नुभएको छ, विकासमा सहयोग गर्नुभएको छ ।
यो कार्यकालले देखाउँछ – पदमा पुग्दा पनि आफ्नो गृहजिल्लालाई बिर्सनेहरूले विकास होइन, विवाद मात्र छोड्छन्। स्याङ्जाका पर्यटकीय सम्भावनाहरू आज पनि ओझेलमा छन्, जबकि डा. रेग्मीका कान्डहरू भने सदाबहार चर्चामा। स्रोत: समय पोष्ट